IDIVIDI forum Веб сајт
почетна страница почетна страница > Македонија и Свет > Историја
  Активни теми Активни теми RSS - Maкедонското прашање и Информбирото
  најчести прашања најчести прашања  Пребарувај форум   Настани   Регистрирајте се Регистрирајте се  Влез Влез

Maкедонското прашање и Информбирото

 Внеси реплика Внеси реплика страница  <12
Автор
Порака
Македон Кликни и види ги опциите
Сениор
Сениор

Caesar Constantinus

Регистриран: 20.Јули.2008
Локација: Macedonia
Статус: Офлајн
Поени: 9928
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај Македон Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 16.Јануари.2010 во 14:58
Originally posted by mungos80 mungos80 напиша:

Originally posted by Македон Македон напиша:

Точно е тоа дека многумина Македонци родољуби го изгубија животот токму поради сите тие хајки, од кои некои беа невини, а некои и ја прифатија таа резолуција. Факт е дека за некои беше тешко да се снајдат во сите тие збиднувања, во сите тие идеолошки промени, општествени настани и слично, па како резултат на неможноста да се адаптираат, беа осудувани, некои и животот го загубија.Некои дури и навистина застанаа против системот во Југославија, како Венко Марковски, а за тоа, во тоталитарните општества, било каде, било кога, се добива во најмала рака затворска казна, а во голем дел од случаите и смрт.Сепак, јас пак ќе кажам, таа резолуција се искористи истотака и да се елиминираат сите неистомисленици, независно дали се обични луѓе, политичари или нешто друго.Секако, голем дел од комунистите осудени и навистина сметале дека КПЈ скршнала од патот и дека Информбирото е во право, па затоа и завршиле така како што завршиле.Сепак, целта ми беше да кажам, дека многу подобро е што македонските раководители, какви и да беа, не подлегнаа на лажните зборови на Информбирото, затоа што денес гледаме какви се последиците врз Македонците во земјите кои останаа доследни на Информбирото ( Бугарија, Албанија, дури и КПГ која денес не ги признава Македонците ).
Македон си ги измешал работите.

Прво и основно резолуцијата нема врска со последиците,затоа што таа истата е укината и никој не ги пранел послем овие соседи да станат хумани и човечни во однос на Македонците,тоа е само некаков изговор.



Резолуцијата и судирот со Информбирото претставува навистина погоден момент за укинување на привилегиите на македонското малцинство, па дури многу Македонци во КПГ, а и Бугарија и Албанија се осудени, под изговор дека се "титовисти". Секако, БКП, РПА, КПГ застануваат на страната на информбирото, па затоа и го прават тоа што го прават, искористувајќи го новонастанатиот судир, додека КПМ застанува зад КПЈ.


Кон врв
mungos80 Кликни и види ги опциите
Модератор
Модератор
Лик (аватар)
АНАРХИСТ

Регистриран: 21.Октомври.2009
Статус: Офлајн
Поени: 4330
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај mungos80 Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 16.Јануари.2010 во 17:25
Македон не соседите туку КПМ ја користи оваа резолуција за да ги истреби Македонците. Не туку ја врти водата.Соседите и нивната политика е една работа таа се менувала.Но откако Колишевски,Абаз,Гигов итн ги отепаа и затворија Ченто,Шатев,Брашнаров и уште 1000 други лица на Голи Оток,Во Идризово,Отешево, или просто ги отргнаја од јавниот живот имаа слободен простор за просрбско делување.


Види ја раската во твоето око
“Додека ние се боревме,мизерувавме и гиневме,некои од народните пари си купуваат куќи и трупаат богатство“ - Ѓорѓи Сугарев
Кон врв
mungos80 Кликни и види ги опциите
Модератор
Модератор
Лик (аватар)
АНАРХИСТ

Регистриран: 21.Октомври.2009
Статус: Офлајн
Поени: 4330
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај mungos80 Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 21.Јуни.2010 во 02:53
Синовите се уште чекаат абер за смртта на Ристо Шутевски

Во семејството на Ристо Шутевски од Стојаково и по 55 години од дента кога стасала кобната вест дека домаќинот починал на Голи Оток, чекаат друг абер, чекаат некој да им каже нешто повеќе за неговата смрт. Освен штурата информација на тогашна УДБ-а дека умрел на 9 јули 1951 година, не знаат ништо друго. Нема никакво образложение како завршил неговиот живот, ниту каде се погребани неговите коски за да може семејството да си ги земе, да ги погребе на гробиштата каде што почиваат неговите прадедовци, да му организираат помен за покој на неговата душа.

Од пристигнувањето на веста за крајот на животот на домаќинот Ристо, во неговата куќа повеќе никој не стапнал од официјалните власти, никаков службеник на државата. Ако ништо друго барем да им изразат сочувство, да ја прашаат вдовицата Трајанка како ги прехранува петте деца, дали има леб да им даде. Првите години до Шутевци стасувал по некој глас дека тој и тој се вратил од Голи Оток, дека ќе дојде и кај нив да им каже на жената и децата како заминал на оној свет нивниот сопруг и татко. Слушнале дека некој велешанец бил крај него кога дал душа, но и тој не дошол да ги посети, најверојатно, од страв да не биде повторно вратен на озлогласениот остров.

За сите тие години семејството се затворило во себе поради срамот што пукнал по затворањето на домаќинот Ристо. Синовите престанале да излегуваат во селото, размислувајќи што е тоа што погрешил нивниот татко за да гледаат на нив како на црни овци. А пред да го затворат, Ристо бил познат во целата околина како чесен човек и голем домаќин и никако не можеле да сфатат како тоа одеднаш да е прогласен за непријател број 1 на државата за која се борел.

Пита за душата на Ристо



„Вие сте првите луѓе што ми влегле во куќава, никој досега отстрана не дошол, вели најстариот син Томе, кој памети како удбашите го зеле неговиот татко од канцеларија и директно го однеле во затворот во Гевгелија, па оттаму на Голи Оток. Домаќинот е пресреќен што нж гледа во нивната куќа, во онаа иста куќа која сам ја изградил голооточанецот Ристо, во која приготвувал храна и облека за партизаните. На неа се заменети само дрвените скали со бетонски и дрвената ограда со железна. Домаќинката на Томе целата е возбудена. Ни вели дека кога нж гледа нас, чувствува како да ч дошол свекорот. За ручек приготвила пита и свинско со компири. Сака да нж нагости за негова душа.

Ристо Шутевски на Голи Оток не поминал ни десетина дена. Го донеле на 29 јуни, а починал на 9 јули 1951 година. Дошол со истата група на Панко Брашнаров и починал тие денови кога умрел и познатиот македонски револуционер. Дали дал душа од силното тепање што им го приредиле „ревидираните" по слегувањето од бродот „Пунат" или од некоја болест, не е забележано во известувањето на УДБ-а. Ристо не бил млад, имал 50 години и најверојатно не можел да ги издржи ударите на построените затвореници кои ѕверски ги тепале сите оние што проаѓале покрај нив за да се покажат пред иследниците. Само помладите, силните, можеле докрај да го истрчаат патот, минувајќи меѓу долгиот кордон затвореници од неколку илјади.

Каков грев направил Ристо Шутевски за да заврши на Голи Оток, да биде прогласен за непријател на државата и да биде оцрнет пред сите што го познавале и почитувале? Внукот што го носи неговото име вели дека на една конференција на комунистите во селото станал и кажал: „Вчера бевме со Русите, зошто да не бидеме и понатаму". Кога бил претседател на месната заедница на три села за време на колективот, го терале ако некој имал две крави, едната да му ја земе и да му ја даде на некој сиромав, но тој не сакал да го прави тоа. Бил чесен и јавно го кажувал тоа што го мисли.

Во истражниот затвор протестирал со глад. За да го скршат, еден ден му однеле лажна петиција, наводно, потпишана од селаните на Стојаково дека не го сакаат повеќе да им биде претседател на месната заедница. Најмногу го погодило кога му покажале писмен документ, наводно, потпишан лично од децата, во кој се откажувале од него и во кој стоело дека повеќе не им е татко и дека не сакаат повеќе да се врати дома.

„Татко ми четириесет години не излегол во селото, не се мешал со луѓето, раскажува внукот Ристо Шутов. По тоа што се случило и што се слушало за нивниот татко, сите од мојата фамилија беа деградирани, осрамотени и понижени. За време на колективот татко ми пет дена го затвориле. Мислеле дека ќе бега преку граница. Помалиот стрико навистина пребегал во Франција, каде што останал пет години и потоа се вратил дома. Само тој си знае што претргал по враќањето. Стрикото Томе кога го испратиле во војска како син на информбировец му ги давале најтешките и највалкани работи. Често копал канали, по што се разболел од воден привлит", раскажува Ристо.

Внукот на починатиот голооточанец раскажува дека од нивното село Стојаково имало полицаец кој го чувал дедо му на Голи Оток, кој видел како умира. Повеќе години го молел да му каже нешто повеќе, но ниту збор не прозборел, плашејќи се да не има некакви последици. Починал пред неколку години, а тајната ја однел в гроб. Во семејството за смртта на Ристо Шутевски дознале по неколку месеци. Во меѓувреме, еден од братучедите имал свадба. Како што е редот, отишле и синовите и нивната мајка на свадба. Сите пиеле и се веселеле без да знаат дека Ристо веќе неколку месеци е мртов далеку од родното Стојаково.

Некогаш богати трговци



Ристо Шутевски за време на Народноослободителната борба бил еден од луѓето што им помагале партизаните од Гевгелиско, бил во постојана врска со Ристо Бајалски, Мито Теменугов-Железни и други. Имал сопствена фурна и секогаш кога требало им испраќал леб, сирење, алишта... Поради таквите заслуги, бил поставен за директор на „Отпад" во Гевгелија. Ристо е потомок на илинденска фамилија. Патриотизмот секогаш се негувал во куќата на Шутевци, а главниот к*рир од гевгелискиот крај на ТМОРО бил од нивното семејство.

По затворањето на Ристо, тројцата синови и двете ќерки и нивната мајка поминале многу тешки години. За егзистенција речиси немале ништо освен петнаесетина декари земја од која се прехранувале. А некогаш биле многу богати, познати трговци. Ристо и неговите двајца браќа Киро и Петре имале продавници во некои села, а стока купувале директно од Солун. Кога делеле боречки пензии, сопругата на Ристо, признат соработник на партизаните, побарала пензија. Секогаш го добивала истиот одговор дека за жена на информбировец нема ништо.

И покрај големата сиромаштија, најстариот син Томе, кој сега има повеќе од 70 години, заедно со сопругата со извидници отишол во Риека, а оттаму во некое место во близина на Голи Оток. Сакал да дознае нешто повеќе за својот татко, сакал да го види местото каде што ги оставил коските.

„Ништо не разбравме. Тие што ги распрашувавме нж советуваа да не се интересираме повеќе за Голи Оток, зашто и ние можеме да завршиме таму", објаснува Томе Шутевски. Тој не се откажува од тоа да го види озлогласеното место каде што го завршил животот неговиот татко. Планира до година да отиде на Голи Оток. Вели дека сега е слободно да се отиде таму, дека островот е претворен во вистинска туристичка атракција. Томе е кроток човек, а во Стојаково токму поради тоа го викаат Томе кроткиот. По разговорот со него, по благиот збор и гостопримството можевме да се увериме во тоа. Меѓутоа, Томе заедно со своите браќа Дине и Драги и двете сестри Кристина и Марија платил висока цена поради тоа што нивниот татко бил прогласен за информбировец, а тие останале сами да се борат во животот.
“Додека ние се боревме,мизерувавме и гиневме,некои од народните пари си купуваат куќи и трупаат богатство“ - Ѓорѓи Сугарев
Кон врв
mungos80 Кликни и види ги опциите
Модератор
Модератор
Лик (аватар)
АНАРХИСТ

Регистриран: 21.Октомври.2009
Статус: Офлајн
Поени: 4330
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај mungos80 Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 21.Јуни.2010 во 02:54
Во голооточкото мачилиште се сомлени многу човечки души

Всушност, што претставува Коминформот или Информбирото, како што се нарекува популарно. Формиран е на 27 септември 1947 година и во него членувале сите комунистички партии и служел за координирање на нивните дејности. Меѓутоа, тоа е само неговата формална страна. Познатиот македонски револуционер Густав Влахов, кој во тие години бил советник на Тито, вели дека, всушност, преку ИБ Сталин сакал да ги стави под хегемонистичка контрола сите комунистички партии, да биде тутор на малите држави, на што се спротивставило југословенското раководство на чело со Тито. Според него, одбивањето на Тито да го слуша за Сталин бил голем удар, па затоа ја обвинил КПЈ за „антисоветизам и ревизионистичка политика“. Влахов оценува дека Сталин сакал да изврши државен удар со помош на свои приврзаници и агенти што се наоѓале во Југославија. Таква тактика одбрал зашто светските состојби не биле поволни за да ја нападне Југославија со војска.
Силите на кои се надевал Сталин биле создадени на разни начини. Во тие години многу југословенски кадри се наоѓале на школување во СССР, многу од нив биле врбувани од НКВД, но најмногу ги издигнала самата КПЈ со пофалбите за рускиот „социјализам“. Во Југославија „ние бевме искрени сталинисти“, ја кажа вистината Влахов. Во првите години по војната се величале Советскиот сојуз и Црвената армија, а името на Сталин не излегувало од устата на секој комунист. Секој собир, секој митинг, секоја прослава започнувале со паролата „Сталин – Тито“. Меѓутоа, во тие години никогаш и никаде не било говорено за вистинските состојби во СССР, за стравотните чистки што ги вршел Сталин тие години. Дури и на Петтиот конгрес на КПЈ, одржан еден месец по Резолуцијата на ИБ, Тито својот реферат го заврши со паролите: „Да живее братскиот Советски Сојуз!“, „Да живее водачот на најнапредното човештво, другарот Сталин!“
Токму поради величањето на СССР и на Сталин од највисокиот врв на КПЈ, кризата по ИБ ги затече многумина комунисти. Барањето да се изјаснат за Тито или за Сталин за нив дојде како гром од ведро небо и направи збрка во главите на многу комунисти. Во Македонија за Резолуцијата на ИБ, главно, се определиле предвоени комунисти воспитани во коминтерновски дух, бивши членови на ВМРО (об.), кои иднината на Македонија не ја гледале единствено во рамките на југословенската федерација, туку се бореле за интегрално решавање на македонското прашање. Се тврди дека судирот со ИБ му послужил на македонскиот врв да расчисти со лицата кои имале поинакви опции или мислење во однос на генералната линија на КПЈ.
Неоспорен е фактот дека Сталин сакал Југославија да ја стави под своја контрола. Неоспорно е и тоа дека за време на ИБ Југославија била сериозно загрозена и блокирана од сите страни. Но, тоа не ја оправдува суровата пресметка со нивните дотогашни истомисленици, не ги оправдува стравотните репресии и мазохистичкиот однос во пеколот наречен Голи Оток, не ја оправдува тортурата спрема сите оние што биле за Резолуцијата на ИБ или, пак, биле испратени откако некој ги накодошил.
Најголемиот ужас на проколнатите страдалници испратени на Голи Оток започнувал по симнувањето од проклетиот брод „Пунат“. Тој ден на новодојдените им се подготвувал специјален, страшен пречек, организиран од управата, а главни актери биле нивни сострадалници, кои пред нив стасале на островот и на истиот начин биле пречекувани. Нивните довчерашни другари, распарталавени и со титовки на главата, немилосрдно удирале врз нив. Морале да поминат низ затвореничкиот строј, долг и до два километра, и притоа да добијат најмалку по еден удар од шесте илјади построени настрвени страдалници, кои сиот свој бес го истурале врз нив, како тие да биле виновни за трагедијата што ги снашла. Лути на својата зла судбина, набљудувани од иследниците и кодошите, речиси сите мавале немилосрдно врз новодојдените, по глави, по очи, по заби... Некои држеле стапови и со нив до смрт ги претепувале тазе симнатите од „Пунат“.
По пеколниот пречек, почнувало вистинското „превоспитување“, всушност, систематско мелење на душата на новодојдените, невидено понижување и уривање на нивното достоинство. Новопечените заточеници најпрво пред „колективот“, пред затворениците од бараката, поединечно требало да го изнесат својот став за Резолуцијата на Информбирото, да „признаат“ што „работеле“ против Партијата, народот и државата, и ако собниот старешина, кој инаку бил затвореник, оценел дека исповеданиот е на вистинската линија, го примале во „колективот“. Најтврдите, тие кои и натаму останувале на својот став, поминувале најтешко. Нив им бил определуван бојкот, проследен со постојани извици „Уа, бандо“ и тепање од присутните. Бојкотот значел нов пекол. Бојкотираниот можел да го тепа секој „активист“, а такви кои сакале да се покажат пред иследникот имало многумина. Со бојкотираните никој не смеел да разговара, нив им се давале најтешките работи. Тие ноќе морале да стојат наведнати над киблите во бараката, во кои затворениците ноќе вршеле мала нужда и од кои се ширела неподнослива реа.
Тоа било физичкото уништување. Психичкото черечење било пострашно и многу повеќе болело од раните по телото. Секој од нив морал најмалку двапати месечно да отиде кај иследникот, да поднесе извештај за тоа кој што зборувал, да наклевети некого. На тие што немало да отидат им следувал нов бојкот. Кодошењето за многумина било единствената шанса да излезат од голооточкиот пекол. Затоа во тие страшни години секој страдалник се плашел од секого, никој со никого не разговарал. Некои со месеци збор не прозбореле, други целосно занемеле, молчешкум носејќи го бремето на проколнат.
Специјалниот систем на физичка и психичка тортура од некои затвореници создаде монструми кои ги измачуваат другите. Се случувало дури и тоа син да претепа татко, татко да накодоши син и обратно. Може да замислите што им правеле на тие луѓе за да ги натераат да згазат врз сопствената чест и достоинство. Само малкумина успеале да го издржат систематското уништување на човекот во нив. Речиси никој не можел да излезе од проклетиот остров додека не потпишел изјава дека го ревидирал ставот. Меѓутоа, по напуштањето на Голи Оток, продолжувал затворот за заточеникот. Морал да се пријавува во УДБ, да поднесува извештаи за тоа каде бил, со кого разговарал, кој зборувал против Партијата.
Од информбировците бегале сите како од плашило. Никој со нив не смеел да контактира, ниту родените брат и сестра, зашто и тие ќе настрадале. По враќањето од логорите, ги губеле и најверните пријатели. Така, за нив пеколот продолжувал с` до нивната смрт. На послушните, на тие што го ревидирале ставот и кои ја слушале Партијата, им била давана шанса да напредуваат, но никогаш не им бил избришан информбировскиот печат.
Кога ќе се ислушаат потресните сведоштва на проколнатите, се поставува прашањето на кое обичниот човек не може да даде одговор и не може да сфати како е можно нивните довчерашни другари со кои имале исти идеали, верувале во комунизмот, и со кои заеднички се бореле и гинеле за слобода и се избориле за своја држава, толку сурово да се пресметуваат со нив зашто мислеле поинаку. Во чиј болен ум се родила монструозната идеја за „превоспитување“ на старите другари, кое подоцна ќе се претвори во невидена голгота. Кој го измислил стравотниот механизам за мелење на нивните души, кој е тој што ги довел логорашите во состојба меѓусебно да се истребуваат, да се кодошат и систематски да се уништуваат?   
Целата вистина за Голи Оток никогаш нема да се дознае. Некои заточеници по распадот на Југославија започнаа да говорат поотворено и во своите сеќавања ги раскажаа трагичните животни приказни. Колку се тие искрени знаат само тие што ги раскажале. Кој од страдалниците под присила станал кодош, а кој сизифовските голооточки маки ги трпел стоички, без да предаде некого, никој не може денес со сигурност да каже. По отворањето на нивните досиеја, се дознаа многу вистини, но не сите. Многу траги се избришани. Меѓутоа, треба да се верува во едно со стопроцентна сигурност, Голи Оток бил големо мачилиште, пекол во кој се сомелени многу човечки души. Таа вистина треба да ја знаат поколенијата за да не се повтори.
Ние ќе ви пренесеме некои од тие потресни кажувања и трагични судбини кои сигурно ќе помогнат да се расветли невидената драма на луѓето кои ја имаа таа несреќа да бидат праќани во злогласните логори, каде што биле измачувани, затоа што не мислеле како Тито и Партијата.
“Додека ние се боревме,мизерувавме и гиневме,некои од народните пари си купуваат куќи и трупаат богатство“ - Ѓорѓи Сугарев
Кон врв
mungos80 Кликни и види ги опциите
Модератор
Модератор
Лик (аватар)
АНАРХИСТ

Регистриран: 21.Октомври.2009
Статус: Офлајн
Поени: 4330
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај mungos80 Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 21.Јуни.2010 во 03:02
Петре Пирузе беше прогласен за „најопасна банда“

На Голи Оток бил испратен и легендарниот командант на славна Дебрца, Петре Пирузе - Мајски, познатиот охридски адвокат, комунист по убедување и идеолошко определување, кој националното ослободување на македонскиот народ го сметал за нераскинлив дел од социјалната револуција. Неговата биографија до трагичните голооточки години е мошне богата - бил член на КПЈ од 1941 година и прв секретар на КП на Охрид, раководел со НОАВМ во западна Македонија, бил член на Главниот штаб на НОВ и ПОМ, делегат на Второто заседание на АВНОЈ, член на Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ, негов делегат и член на Президиумот. Тој е првиот повереник - министер за правосудство на македонската држава.
Според Виолета Ачкоска и Никола Жежов, Пирузе бил директна пречка на луѓето кои во името на револуцијата почнале да ги јадат нејзините чеда. Токму поради тоа бил испратен во Белград, кога Македонија била жедна за секој образован човек. „Со формирањето на првата народна влада на чело со Колишевски, Мајски бил постепено елиминиран од македонската државно-политичка сцена и упатен на работа како судија во Сојузниот врховен суд во Белград. Тоа бил почетокот на колишевизмот, на градењето на македонскиот култ на личноста: Тито-Лазо-Партија!“, ќе напишат Ачевска и Жежов во книгата „Репресијата и репресираните“.
Мајски бил лишен од слобода и испратен на Голи Оток, без официјално образложение. „Правејќи анализа на некои негови контакти со највисоките функционери, ни се наметна како размислување дека можеби затворањето и паѓањето на Петре Пирузе во немилост е директно поврзано со Цветко Узуновски-Абас и неговите заштитници Ранковиќ и Колишевски. Веројатно Пирузе без да сака, му се замерил на Абас кога на молба на Богоја Фотев се дрзнал да собира податоци за убиството на неговата внука, партизанката Лена Стојчевска, и за тоа да го извести својот соборец. Сепак, поверојатно е дека Пирузе бил ставен во немилост поради средбата со академикот Тодор Павлов во Софија во почетокот на 1945 година. Непосредно по пристигнувањето во Бугарија, тој одржал конференција за печатот на која истакнал дека иднината на Македонија ја гледа во рамките на една јужнословенска федерација, како чекор кон балканска федерација. Ваквата изјава, веројатно, не им се допаднала ниту на британскиот, ниту на југословенскиот политички врв. Британската дипломатија интервенирала и до југословенската и до бугарската влада да преземат мерки за неодмерените изјави на одделни македонски политички личности, со цел нивната активност да се стопира“, констатираат Ачкоска и Жежов
Голготата што ќе ја доживее познатиот охриѓанец на најдобар начин ќе ја пренесе познатиот македонски писател Живко Чиного во драмата „Под отворено небо“. „Во името на која револуција и во името на кој народ беа жртвувани, деградирани, уништувани плејада најдобри синови на тој ист народ? Во чие име беше донесена одлуката за одземање на „Партизанската споменица 1941“ на првоборецот, комунистот, легендарниот партизански командант, Петре Пирузе-Мајски во 1947 година, само две години по неговото испраќање во Белград. А таа Споменица, Мајски ја заслужи повеќе од сите други, „во крвавите судири и битки против окупаторите и нивните слуги, со нечуена храброст и херојска смелост...“ кога„“израсна во воен командант и стратег-визионер!... Но, за жал, по ослободувањето, заслужено добиената слава и популарност меѓу македонските маси стана негова коб и трагедија...“, ќе напише познатиот македонски писател.
Со одземањето на „Партизанската споменица“, всушност, тогашната власт се обидела да го негира сето тоа што го сторил тој за создавањето на македонската држава од 1940 до 1945 година. Меѓутоа, придонесот што го дал тој во НОВ и за создавањето на македонската држава никој не може да го избрише со никаков декрет, со никаква одлука.
За голготата што ја доживеал Пирузе на проколнатиот остров има повеќе потресни сведоштва на страдалниците што ја делеле неговата судбина. Димче Аџи Митрески, еден од казненици кој ја прежива голготата на Петрова дупка, која била пекол во пеколот, подоцна ќе изјави дека Петре Пирузе би прогласен за „најопасна банда“, за „предавник“ на Партијата и на социјализмот, за „предавник“ на својот народ. Притоа, од него барале да „признае“ дека е бугарски шпион.
Димче Аџи Митрески, кого цел живот ќе го печат голооточките рани, говорејќи за тие страшни години поминати на Голи Оток ќе рече дека Петре Пирузе болно му се исповедал. „Никогаш не сум можел да верувам дека оној за кого си готов да го дадеш својот живот, така сурово, без вина, ќе те измачува и ќе стане твој џелат... А ете, и по повеќе од три децении... да бидеш суштество без своја личност и тоа во земјата што си ја градел со крвта...“.
Тане Танески од Белчишта, Дебрца, во својата исповед раскажува за една голооточка средба со Мајски, кој бил во единица на бојкотираните. „Одговорните сметаа дека штемувањето по ѕидовите е тешко, па оставаа јас да изберам од таа единица. Во таа единица беше мојот земјак, првоборецот, легендата за Охридско, Струшко, Кичевско и воопшто за Македонија, Петре Пирузе. Него го знаев од НОВ. Го чувавме и го храневме во моето село Белчишта кај зета ми Методија Ставрески. За негова и моја среќа тој беше затворен од УДБ-а на Белград, јас од Скопје, па не можеше да се посомнева дека се познаваме. Јас, по прошетувањето по стројот, на бојкотираните, велам, покажувајќи со раката кон Петре Пирузе: ’Излези бре ти, бандо!‘ ’Алал ти вера бре Македонче! Ги познаваш по душа бандите. Тој е најголема банда во мојата единица, па потерај го како Господ ѓаволот!‘, ми вели одговорниот на единицата. Кога го зел Пирузе, отишле на една дрвена скала висока повеќе од 6 м. Се качиле и му ја кажал задачата.
„Слушај, Перо. С` што можам да сторам за тебе ќе сторам. Знам дека си преморен, знам дека не си наспан, затоа легни покрај скалава, само раката стави ја на скалата. Ако случајно некој наиде одоздола, скалата ќе почне да се ниша. Тогаш ти станувај и со чеканот почни да чукаш!“, му реков на Петре Пирузе, раскажува Танески во неговата голооточка исповед.
Тогашната власт ќе се огреши спрема Петре Пирузе и при неговото посмртно испраќање во 1980 година кога почина. Со Законот за „Партизанската споменица 1941 година“, која на Пирузе во меѓувреме му била вратена, предвидено е закопот на покојникот да се изврши на државен трошок и подигање на спомен-обележје. Меѓутоа, Мајски не бил испратен со никакви почести.
“Додека ние се боревме,мизерувавме и гиневме,некои од народните пари си купуваат куќи и трупаат богатство“ - Ѓорѓи Сугарев
Кон врв
mungos80 Кликни и види ги опциите
Модератор
Модератор
Лик (аватар)
АНАРХИСТ

Регистриран: 21.Октомври.2009
Статус: Офлајн
Поени: 4330
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај mungos80 Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 05.Октомври.2010 во 16:33
“Додека ние се боревме,мизерувавме и гиневме,некои од народните пари си купуваат куќи и трупаат богатство“ - Ѓорѓи Сугарев
Кон врв
Македон Кликни и види ги опциите
Сениор
Сениор

Caesar Constantinus

Регистриран: 20.Јули.2008
Локација: Macedonia
Статус: Офлајн
Поени: 9928
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај Македон Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 15.Ноември.2010 во 16:08


Статистички преглед на Коминтерната за националниот состав на балканските држави, мај, 1928 година



Изменето од Македон - 15.Ноември.2010 во 16:17
Кон врв
mungos80 Кликни и види ги опциите
Модератор
Модератор
Лик (аватар)
АНАРХИСТ

Регистриран: 21.Октомври.2009
Статус: Офлајн
Поени: 4330
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај mungos80 Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 16.Ноември.2010 во 00:18
“Додека ние се боревме,мизерувавме и гиневме,некои од народните пари си купуваат куќи и трупаат богатство“ - Ѓорѓи Сугарев
Кон врв
Каснакоски Кликни и види ги опциите
Сениор
Сениор
Лик (аватар)

Регистриран: 03.Април.2009
Статус: Офлајн
Поени: 4758
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај Каснакоски Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 16.Ноември.2010 во 09:03
Originally posted by Македон Македон напиша:


Статистички преглед на Коминтерната за националниот состав на балканските држави, мај, 1928 година






Изменето од Каснакоски - 16.Ноември.2010 во 09:08
Кон врв
Македон Кликни и види ги опциите
Сениор
Сениор

Caesar Constantinus

Регистриран: 20.Јули.2008
Локација: Macedonia
Статус: Офлајн
Поени: 9928
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај Македон Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 03.Февруари.2011 во 17:42



Документ во кој се објаснува како да се постапи со сите кои се на територијата на СССР, меѓу кои се и Македонците, во периодот на т.н. Сталинови чистки, 1938 година.
Кон врв
чоли Кликни и види ги опциите
Сениор
Сениор
Лик (аватар)

Регистриран: 15.Ноември.2008
Статус: Офлајн
Поени: 2973
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај чоли Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 03.Февруари.2011 во 19:21
Originally posted by Македон Македон напиша:




Документ во кој се објаснува како да се постапи со сите кои се на територијата на СССР, меѓу кои се и Македонците, во периодот на т.н. Сталинови чистки, 1938 година.


т. 3 Да се предложи на НКВД СССР да приведе до 15 април аналогична операциjа и да се разрушат кадрите на Бугарите и Македонците, кои били туги грагани или били грагани на СССР.
--
И што? Македонците и Бугарите са ставени во една општа точка № 3 .. за разлика од другите народности изброени во т. №№ 1...
Мунгос - цензорот на Мисирков
Кон врв
Boogie Кликни и види ги опциите
Модератор
Модератор
Лик (аватар)
Слобода или Смрт

Регистриран: 26.Октомври.2005
Статус: Офлајн
Поени: 10652
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај Boogie Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 03.Февруари.2011 во 19:48
И сега - пак нема Македонцизбунетост
Кон врв
Македон Кликни и види ги опциите
Сениор
Сениор

Caesar Constantinus

Регистриран: 20.Јули.2008
Локација: Macedonia
Статус: Офлајн
Поени: 9928
Опции за коментарот Опции за коментарот   Благодарам (0) Благодарам(0)   Цитирај Македон Цитирај  Внеси репликаОдговор Директен линк до овој коментар Испратена: 03.Февруари.2011 во 23:42
Originally posted by чоли чоли напиша:

Originally posted by Македон Македон напиша:




Документ во кој се објаснува како да се постапи со сите кои се на територијата на СССР, меѓу кои се и Македонците, во периодот на т.н. Сталинови чистки, 1938 година.


т. 3 Да се предложи на НКВД СССР да приведе до 15 април аналогична операциjа и да се разрушат кадрите на Бугарите и Македонците, кои били туги грагани или били грагани на СССР.
--
И што? Македонците и Бугарите са ставени во една општа точка № 3 .. за разлика од другите народности изброени во т. №№ 1...


Нормално е Македонците да бидат одвоени од тие народности наведени во точка 1. Тие народности сепак имале држави и можеле да бидат обвинети дека нивните држави ги пратиле во мисии против СССР. Додека Македонците немале и не можеле да бидат обвинети за такво нешто. Истотака, СССР во тој период и не бил во непријателски односи со Бугарија, па нормално е да се споменати и Бугарите тука.
Кон врв
 Внеси реплика Внеси реплика страница  <12
  Сподели тема   

Скок до Овластувања Кликни и види ги опциите

Forum Software by Web Wiz Forums® version 10.03
Copyright ©2001-2011 Web Wiz Ltd.

Страницата е генерирана за 0,110 секунди.